kotsalou

ΟΙ  ερωτικές συναντήσεις της Σεμέλης με τον Πατέρα θεών και ανθρώπων τον Δία δημιουργούν μια σειρά από αντιζηλίες και ο γιος του Αρης ως ανάποδη γραφή της μητέρας του ‘Ηρας αντιδρά και προσπαθεί να δια-σπείρει την έριδα θέτοντας μια σειρά από προβλήματα που πρέπει να λυθούν για  να μην εγκαταλείψει την κατοικία των θεών και […]

….ἔγραφεν εἰς μέσα νῶτα ποθοβλήτοιο φαρέτρης· ’πρῶτος ἄγει Κρονίωνα βοώπιδος ἐς λέχος Ἰοῦς·’ ’δεύτερος Εὐρώπην μνηστεύεται ἅρπαγι ταύρῳ·’ ’Πλουτοῦς εἰς ὑμέναιον ἄγει τρίτος ἀρχὸν Ὀλύμπου·’ ’τέτρατος εἰς Δανάην καλέει χρύσειον ἀκοίτην·’ ’πέμπτος ἐπεντύνει Σεμέλῃ φλογεροὺς ὑμεναίους·’ ’αἰετὸν Αἰγίνῃ πρόμον αἰθέρος ἕκτος ὀπάζει·’ ’ἕβδομος Ἀντιόπην Σατύρῳ δολόεντι συνάπτει·’ ’ὄγδοος ἔμφρονα κύκνον ἄγει γυμνόχροϊ Λήδῃ·’ ’εἴνατος ἵππια λέκτρα φέρει Περραιβίδι Δίῃ·’ ’θέλγεται Ἀλκμήνης δεκάτῳ τρισέληνος ἀκοίτης·’ ’ἑνδέκατος μεθέπει νυμφεύματα Λαοδαμείης·’   ’δωδέκατος τριέλικτον Ὀλυμπιάδος πόσιν ἕλκει.’ ἀλλ’ ὅτε πάντας ὄπωπεν Ἔρως στοιχηδὸν ἀφάσσων, ἄλλους μὲν μεθέηκε

ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΩΝ ΕΒΔΟΜΟΝ Ἤδη δ’ ἀενάοιο βίου παλιναυξέι καρπῷ ἄρσενα θηλυτέρῃ γόνιμον σπόρον αὔλακι μίξας ἄσπορον ἤροσε κόσμον Ἔρως, φιλότητος ἀροτρεύς· καὶ φύσις ἐρρίζωτο, τιθηνήτειρα γενέθλης, καὶ χθονὶ πῦρ κεράσασα καὶ ἠέρι σύμπλοκον ὕδωρ ἀνδρομέην μόρφωσε γονὴν τετράζυγι δεσμῷ. ἀλλὰ βίον μερόπων ἑτερότροπος εἶχεν ἀνίη ἀρχόμενον καμάτοιο καὶ οὐ λήγοντα μερίμνης. καὶ Διὶ παμμεδέοντι δυηπαθέων γένος ἀνδρῶν ἄμμορον εὐφροσύνης ἐπεδείκνυε σύντροφος Αἰών· οὔ πω γὰρ τοκετοῖο λεχώια νήματα λύσας  Βάκχον ἀνηκόντιζε πατὴρ ἐγκύμονι μηρῷ, ἀνδρομέης ἄμπαυμα μεληδόνος· οὐ τότε λοιβὴ ἠερίους ἐμέθυσσε

Scholia In Aristophanem, Scholia in nubes (scholia vetera)Argumentum-dramatis personae-scholion sch nub, verse 265a, line 1 <λαμπρός τ’ Αἰθήρ> R: ἰδίως τὸ τοῦ ἡλίου φῶς αἰθὴρ καλεῖταιἀπὸ τοῦ αἴθειν, ὅ ἐστι πυροῦν· RVMatr θερμὸς γὰρ ὁ ἥλιος καὶ διάπυρος. Scholia In Aratum, Scholia in Aratum (scholia vetera)Scholion 926, line 2 ὁ αἰθὴρ σφόδρα ἐστὶ διάπυρος, ὅθεν καὶ ὠνόμασται, παρὰ τὸ αἴθω. Lexicon Artis Grammaticae, Lexicon artis grammaticae (e cod. Coislin. 345)Page 431, line 1 <Αἰθήρ>: ὁἐν τῷὕψειἀήρ. Lexica Segueriana, Collectio verborum utilium e differentibus rhetoribus et sapientibus multis (Σ<b>)

Ο Διόνυσος, όπως και η Ηρα/Ρεα  βαπτίζονται  ή φυλακίζονται στον ΑΙΘΗ(ε)Ρ(Α) ως έναν αναγραμματισμό στον όνομα της ΙΘ/ΔΑΣ- ΗΡ-ΑΣ/ΡΕΑΣ και έτσι γλυτώνει μεν ο Διόνυσος αλλα και ο πατέρας του Δίας τη γκρίνια της Ηρας  αλλα και την ζωή του. Ομοια η Ηρα είναι αυτή που τιμωρείτε από τον Δια και φυλακίζεται στον Αιθέρα Γιατί όμως στον

 Ἥρα νιν ἤθελ’ ἐκβαλεῖν ἀπ’ οὐρανοῦ, Ζεὺς δ’ ἀντεμηχανήσαθ’ οἷα δὴ θεός· ῥήξας μέρος τι τοῦ χθόν’ ἐγκυκλουμένου αἰθέρος, ἔδωκε τόνδ’ ὅμηρον, ἐκτιθεὶς Διόνυσον Ἥρας νεικέων· χρόνωι δέ νιν βροτοὶ ῥαφῆναί φασιν ἐν μηρῶι Διός, ὄνομα μεταστήσαντες, ὅτι θεᾶι θεὸς Ἥραι ποθ’ ὡμήρευσε, συνθέντες λόγον. μάντις δ’ ὁ δαίμων ὅδε· τὸ γὰρ βακχεύσιμον καὶ τὸ μανιῶδες μαντικὴν πολλὴν ἔχει· Μά τότε ο Δίας, σά

Η δεύτερη σύλληψη αλλα και η γέννηση του Διονύσου μας δίδεται σε κείμενα όπως του Διονυσιακά του Νόννου, οι Βάκχες του Ευρυπίδη κλπ. Η Σεμέλη – ερμηνείες της μπορειτε να βρείτε σε παλιότερα κειμενα- μία από τις ονομασίες της Μητέρας Θεας Γής, – Θυμέλη, αλλα και Θυώνη, θνητή που θα αποκτήσει την αθανασία μέσω της κατάβασης του

Τα κομμάτια του μικρού υιού του Διός του Ζαγρεα, κατά μία εκδοχή, μετά τον ΔΙΑ-σπαραγμό από τους Τιτάνες μαζεύονται και θάβονται κάτω από τον τρίποδα των Δελφών. Etymologicum Magnum, Etymologicum magnumKallierges page 255, line 17 <Δελφοί>: (Καὶ <δελφὸς ἀνὴρ>, τὸ ἐθνικόν·) οἱΠύθιοι, ἀδελφοί τινες ὄντες, κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ α.Ὅτι τὰ Διονύσου μέλη σπαράξαντες οἱ Τιτᾶνες τῷἈπόλλωνι παρέθεντο ἐμβαλόντες λέβητι· ὁ δὲ παρὰτῷ τρίποδι ἀπέθετο παρὰ τῷ ἀδελφῷ. <Δελφίνιος>: Ὁ Ἀπόλλων. Παρακάτω δίδονται τα κείμενα που

Hesychius Lexicogr., Lexicon (Α – Ο)Alphabetic letter alpha, entry 1061, line 1 <ἀδελφοί>· οἱ ἐκ τῆς αὐτῆς δελφύος γεγονότες. Δελφὺς γὰρ ἡ  μήτρα λέγεται <Δέλκος>· λίμνη ἰχθυοφόρος περὶ τὴν Θρᾴκην <δελφάκιον>· χοιρίδιον. οὕτως ἔλεγον καὶ τὸ γυναικεῖον (αιδοίον) <δελφίνιον>· εἶδος βοτάνης <Δελφικὸν τρίποδα>· τὸν τοῦ Ἀπόλλωνος ἐν Δελφοῖς <Δελφικὴ μάχαιρα>· ἀπὸ κατασκευῆς, λαμβάνουσα ἔμπροσθεν  μέρος σιδηροῦν, ὡς Ἀριστοτέλης   <Δελφύς>· *μήτρα A καὶ ὁ ἐν Δελφοῖς δράκων <δελφύων>· γαστέρων  <Δελφοί>: (Καὶ <δελφὸς ἀνὴρ>, τὸ ἐθνικόν·) οἱ Πύθιοι, ἀδελφοί τινες ὄντες, κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ α.

Η σύζυγος του Δία η Ήρα βάλθηκε να εξοντώσει τον μικρό Ζαγρέα και γι’ αυτό απέστειλε τους Τιτάνες να τον σκοτώσουν με απατηλούς περισπασμούς: του πήγαν παιχνίδια  όπως ένα ρόμβο, έναν αστράγαλο, χρυσά μήλα, μία σβούρα και ένα καθρέφτη. Ο Ζαγρεύς απασχολήθηκε με τον καθρέφτη, βλέποντας το πρόσωπό του. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή οι Τιτάνες όρμησαν καταπάνω του

 οὐδὲ Διὸς θρόνον εἶχεν ἐπὶ χρόνον· ἀλλά ἑ γύψῳ κερδαλέῃ χρισθέντες ἐπίκλοπα κύκλα προσώπου δαίμονος ἀστόργοιο χόλῳ βαρυμήνιος Ἥρης Ταρταρίῃ Τιτῆνες ἐδηλήσαντο μαχαίρῃ ἀντιτύπῳ νόθον εἶδος ὀπιπεύοντα κατόπτρῳ. ἔνθα διχαζομένων μελέων Τιτῆνι σιδήρῳ τέρμα βίου Διόνυσος ἔχων παλινάγρετον ἀρχὴν ἀλλοφυὴς μορφοῦτο πολυσπερὲς εἶδος ἀμείβων,   πῇ μὲν ἅτε Κρονίδης δόλιος νέος αἰγίδα σείων, πῇ δὲ γέρων βαρύγουνος ἅτε Κρόνος ὄμβρον ἰάλλων· ἄλλοτε ποικιλόμορφον ἔην βρέφος, ἄλλοτε κούρῳ εἴκελος οἰστρηθέντι, νέον δέ οἱ ἄνθος ἰούλων ἀκροκελαινιόωντα κατέγραφε κύκλα προσώπου· πῇ δὲ χόλῳ δασπλῆτι λέων μιμηλὸς ἰάλλων φρικαλέον βρύχημα σεσηρότι

Ο Μέγας Αγρεύς ο Ζαγρέας/εύς =  Ζα+ αγρεύς όπου  Ζα (ἐπιτατικὸν μόριον) + Αγρεύς Και μερικές ερμηνείες για το Αγρεύς, επιπλέον σε κείμενα όπως  παρακάτω : Η λέξη Αγρεύς ήταν μία αρχαία θρησκευτική επίκληση, και συγκεκριμένα μια ονομασία  του θεού Απόλλωνα, ως προστάτη της άγρας, δηλαδή της θήρας/ του κυνηγιού.  Η επίκληση αυτή απαντάται σε δύο θεσσαλικές επιγραφές. Και

O Πρώτος Διόνυσος θεωρείται ότι είναι γέννημα του Διός και της Δήμητρας-Κόρης- Φθερσεφόνη–  που είναι και μια ακόμη ονομασία της Περσεφόνης-  Προκύπτει από το φθείρειν = χαλώ, αφανίζω, καταστρέφω, λιώνω, διακορεύω κλπ και φονεύω = σκοτώνω, θανατώνω, δολοφονώ. Φθερσέφασσα ή Φερσεφαττα ή  Φερσέφασσα  είναι  μερικές  ακόμη ονομασίες της Περσεφόνης και δηλώνει  ως Φερέπαφα και τον/την Επαφ-ο/ήν με τον/την Θεό. Eustathius Philol., Scr. Eccl., Commentarii ad