Βιογραφία συνοπτική Δημήτριου (Νικολακάκου) Λιαντίνη
Ο Δημήτρης Λιαντίνης (γεννημένος ως Δημήτρης Νικολακάκος 23 Ιουλίου 1942 – αρχές Ιουνίου 1998) ήταν Έλληνας πανεπιστημιακός, φιλόσοφος , ποιητής , συγγραφέας και μεταφραστής .
Υπήρξε αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συγγραφέας εννέα βιβλίων με φιλοσοφικό και παιδαγωγικό περιεχόμενο.
Ήταν λάτρης της Αρχαίας Ελλάδας και της πνευματικής και πολιτιστικής κληρονομιάς της, για τη μελέτη της οποίας αφιέρωσε όλη του τη ζωή.
Έγραψε για διάφορα θέματα, όπως την ηθική, τη ζωή και τον θάνατο, και τη σχέση Ορθοδοξίας και Ελληνισμού.
Το τελευταίο του και πιο σημαδιακό σύγγραμμα, το Γκέμμα, έχει μεταφραστεί σε πολλές ξένες γλώσσες.
Εστίασε στην ανάγκη να ενταχθούν τα αρχαία ελληνικά ήθη και έθιμα στο σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα καθώς και στην καθημερινή ζωή των Ελλήνων, ενώ άσκησε κριτική στη φθίνουσα ανθρωπιστική πορεία του Δυτικού πολιτισμού.
Στο ευρύ κοινό έγινε κυρίως γνωστός το 1998, σε ηλικία των 56 ετών, όταν η υπόθεση της εξαφάνισής του απασχόλησε την κοινή γνώμη.
Τελικά τα οστά του βρέθηκαν 7 χρόνια μετά, στις 6 Ιουνίου 2005, σε μια σπηλιά κοντά στην κορυφή του Ταϋγέτου . ( https://el.wikipedia.org/wiki/Δημήτρης_Λιαντίνης )
Η ζωή του
Με καταγωγή από τη Λιαντίνα Λακωνίας 23 Ιουλίου 1942.
Είχε άλλους δυο αδελφούς, τον Γιώργο, ο οποίος είναι μεγαλύτερος και τον Στέφανο, ο οποίος είναι δίδυμος του. Το επώνυμό του το άλλαξε σε Λιαντίνης προς τιμήν του τόπου καταγωγής του, το 1979
Τελείωσε το εξατάξιο Γυμνάσιο της Σπάρτης.
Το 1966 αποφοίτησε από το Τμήμα Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών. Σπούδασε κλασικές γνώσεις και ανθρωπολογία.
Από το 1968 μέχρι το 1970 υπηρέτησε ως φιλόλογος στη Μέση Εκπαίδευση στους Μολάους Λακωνίας.
Τον Οκτώβριο του 1970 μετέβη στο Μόναχο, όπου παρέμεινε μέχρι το 1972 και σπούδασε τη γερμανική γλώσσα, διδάσκοντας συγχρόνως ως φιλόλογος στο ιδιωτικό ελληνικό σχολείο της Otto Gesellschaft του Μονάχου. Παράλληλα, μελετά αδιάκοπα τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, ενώ υπήρξε και μέλος του σωματείου «Οδύσσεια», που υποστήριζε την καύση των νεκρών. Από το 1973 μέχρι το 1974 υπηρέτησε εκ νέου στη Μέση Εκπαίδευση στις Θεσπιές Βοιωτίας και το 1974-75 στο Γυμνάσιο Αρρένων στη Θήβα.
Το 1975 διορίστηκε βοηθός στο Εργαστήριο Παιδαγωγικής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Το 1978 έγινε Διδάκτωρ με βαθμό «άριστα» και θέμα της διδακτορικής διατριβής: «Η παρουσία του ελληνικού πνεύματος στις ελεγείες του Duino του Ράινερ Μαρία Ρίλκε».
Υπήρξε από το 1975 μέχρι το 1998 βοηθός, επιμελητής, λέκτορας, επίκουρος καθηγητής και αναπληρωτής καθηγητής της Φιλοσοφίας της Αγωγής και της Διδακτικής των ελληνικών μαθημάτων στον Τομέα Παιδαγωγικής του Τμήματος Φιλοσοφίας – Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας (νυν Παιδαγωγικό Τμήμα Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης) της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Το 1978-79 με εκπαιδευτική άδεια παρακολούθησε στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης φιλοσοφία και συγχρόνως δίδασκε σε ελληνικό σχολείο στο Λουντβιχσχάφεν. Εκτός του Πανεπιστημίου στην Ελλάδα δίδαξε στο Μαράσλειο Διδασκαλείο στη Μετεκπαίδευση των δασκάλων, σε διάφορα ΠΕΚ και στη Σχολή της Αστυνομίας.
Ήταν συγγραφέας εννέα βιβλίων με φιλοσοφικό και παιδαγωγικό περιεχόμενο. Επίσης, απέδωσε στην ελληνική το «Ίδε ο Άνθρωπος» του Νίτσε.
Το 1973 παντρεύτηκε την ομότιμη καθηγήτρια του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Νικολίτσα Γεωργοπούλου. Από τον γάμο τους απέκτησαν μια κόρη, την Διοτίμα, επίσης καθηγήτρια του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Ο ίδιος θα γράψει «Το αληθινώτερο ποίημα στο γνήσιο ποιητή είναι η ίδια η ζωή του.» (Δημήτρης Λιαντίνης, Χάσμα Σεισμού, σελ. 24) και για τη βιογραφία του «Είναι ασύλληπτη υπόθεση η βιογραφία του αληθινού ποιητή.» (Δημήτρης Λιαντίνης, Τα Ελληνικά, σελ. 84).
O Δ. Λιαντίνης ως ηγέτης δάσκαλος
Ο Δ. Λιαντίνης θεωρώ ήταν ένας πραγματικός ηγέτης – δάσκαλο με πλήθος μαθητών που τον λάτρευαν και τους σημάδεψε με τις ομιλίες του, το ήθος του, την μόρφωση του και την ίδια την ζωή του.
2.Δημήτρης Λιαντίνης, Χάσμα Σεισμού, σελ. 24)
3.Δημήτρης Λιαντίνης, Τα Ελληνικά, σελ. 842.
Τον Δ. Λιαντίνη τον γνώρισα μέσα από τα κείμενα του και τα βιντεάκια που κυκλοφόρησαν μετέπειτα από μαθητές του. Τον γνώρισα και τον αγάπησα μέσα από τα κείμενα του … τον έχω στήσει στο βάθρο του δασκάλου-ηγέτη, του ήρωα, του φιλοσόφου …μα πάνω απ’ όλα του ανθρώπου που πονά και νοιάζεται για την νέα γενιά και τον συνάνθρωπο.
Για μένα είναι ο Άνθρωπος που κινείτε πάνω στην επίπεδη γη των τετράποδων και των ερπετών κάθετος, όρθιος, δίποδος ευθυτενής.. Ο οδοιπόρος Οιδίποδας που στα πόδια της σφίγγας έλυσε το αίνιγμα της. Όχι δεν το έλυσε…μάλλον το έθεσε… Το υπέκλεψε από το φωνητικό σπήλαιο του τέρατος, για να το προφέρει ο ίδιος με το ανθρώπινο στόμα του… Τη λύση του αινίγματος, την μετάβαση από την άγνοια στη γνώση, που μας την έδωσε με τη ζωή του…Ο δρόμος ο δύσκολος, ο μακρινός τον οποίο διανύει ο ήρωας από έφηβος της ορμής και της άγνοιας για να γίνει ο τραγικός μεσήλικας του αφανισμού και της γνώσης….
Ο άνθρωπος ο βασανισμένος, ο εξαγνισμένος, ο δίκαιος, ο θεοφιλής, ο άγιος …
ο δάσκαλος και ο πνευματικός ηγέτης, ο σύμβουλος, ο καθοδηγητής. ο μέντορας
Είναι λοιπόν η Μνήμη η αποθήκη της σοφίας όπου η ψυχή αντλεί την τροφή της αθανασίας της και νικά τον χρόνο.
Η παιδεία για τον Λιαντίνη αποτελεί ένα οριστικό απόχτημα που παραμένει μέσα μας αθάνατο και θεϊκό, γιατί μονάχα το πνεύμα δυναμώνει γερνώντας, ενώ πολλά άλλα αγαθά είναι αβέβαια και ευμετάβλητα. Το ίδιο υποστηρίζει ο Πυθαγόρας όπως βλέπουμε στον Ιάμβλιχο ότι οι καρποί της παιδείας διαρκούν ως τον θάνατο και σε μερικούς φέρνουν επίσης αιώνια δόξα πέρα από τον θάνατο.
Η φιλοσοφία είναι μια πνευματική εκγύμναση. Αυτή την εκγύμναση επικαλείται και ο Πλάτωνας στον Φαίδωνα όταν ορίζει την φιλοσοφία -σύμφωνα με μία πολύ παλιά παράδοση σαν μια Μελέτη Θανάτου. Στον διάλογό του λοιπόν με τον Γλαύκωνα, παρουσία του Πλάτωνα ο Σωκράτης είπε: «Φιλοσοφία ἐστί μελέτη θανάτου». Ο θάνατος είναι το σημαντικότερο πρόβλημα για τη Φιλοσοφία. Όταν γίνεται λόγος για τον θάνατο, αυτόματα ο νους μας τον συνδέει και με τη ζωή. Το τέλος της ζωής είναι η αρχή του θανάτου. Η έννοια του θανάτου έχει απασχολήσει συστηματικά την αρχαία ελληνική σκέψη (https://maxmag.gr/politismos/philosofia/i-filosofia-os-meleti-thanatoy/ «Φιλοσοφία ἐστί μελέτη θανάτου»
Μια μελέτη που ενώνει την αναμνηστική προσπάθεια (σπρωγμένη όσο γίνεται πιο βαθιά σε προηγούμενες ζωές), όπως γινόταν στους Πυθαγόρειους, με την κάθαρση της ψυχής και τον χωρισμό της από το σώμα, το ξεπέρασμα του χρόνου και το πλησίασμα στην απόλυτη αλήθεια. Ο Σωκράτης μας λέει στον Φαίδωνα : “για μένα είναι φυσικό ένας άνθρωπος που αφιέρωσε τη ζωή του στην φιλοσοφία να μη λιποψυχεί την ώρα που πρόκειται να πεθάνει και να ευελπιστεί πως όταν πεθάνει, θα έχει εκεί μεγαλύτερα αγαθά”.(Η Φιλοσοφία Ως Μελέτη Θανάτου, n.d.)
Μελέτη θανάτου ήταν για τον Δ. Λιαντίνη όλη του η ζωή όπως και ο θάνατός του
Ήταν η δική του προσωπική μελέτη για τον θάνατο.. .όλη του η κοσμοθέαση κυμαίνεται μέσα στο δίπολο ¨Έρωτας -θάνατος.
Λάτρης της αρχαίας ελληνικής κοσμοθέασης θεωρεί ότι ο δάσκαλος είναι αυτός που πρέπει να μαθαίνει στους νέους τη ζωή και να τους ξεμαθαίνεις τις δεισιδαιμονίες που από νήπια τους περνάει μια παράδοση άρρωστη….
Για τον Δ. Λιαντίνη η αρχαία Ελλάδα είναιένας πολιτισμός ασύγκριτος. Μια κοσμοθεωρία πλήρης. Ένας τρόπος ζωής ολοκληρωμένος και τέλειος. Είναι η πιο κοντά στη φύση και στην αϊδιότητα κοινωνία, που έσωσε να δημιουργήσει ο άνθρωπος.
Δεν είναι τυχαίο που λέξεις ελληνικές, όπως μουσική, θέατρο, οργασμός, φιλοσοφία, μαθηματικά, φυσική, δημοκρατία, γεωμετρία, πολιτική, περάσανε σε όλες τις γλώσσες των εθνών του ΟΗΕ σήμερα. Και με τις λέξεις αυτές ζουν και δηλώνουν βαθύτερες ουσίες του ανθρώπινου βίου τα δισεκατομμύρια του πλανήτη.
Δεν είναι τυχαίο, που όχι μόνο ο πλανήτης αλλά και ο ουρανός, το σύμπαν ολόκληρο είναι κατάσπαρτο με τις ελληνικές λέξεις και με τα ελληνικά γράμματα που ονομάζουν διεθνώς τους αστερισμούς και τους φωτεινότερους αστέρες του κάθε αστερισμού. Κοίτα πρόχειρα το εξώφυλλο της Γκέμμας.
Όχι. Δεν είναι καθόλου τυχαίο. Εκείνο που είναι τυχαίο, είναι πως ο λαός που κατοικεί σήμερα στη χώρα που παλαιά εκατοίκησαν οι έλληνες, ονομάζουνται έλληνες. Η έρευνά μας έδειξε ότι μόνο έλληνες δεν είναι. Γιατί τους έλληνες ούτε τους βλέπουν ούτε τους γνωρίζουν.
Φευ, και παπαί, και ουαί, και αλλοί. Φελλάχοι, και παπούας, και βουσμάνοι, και αλήδες
Και σε κάποιο άλλο απόσπασμα στο κύκνειο άσμα του την «Γκέμμα» θα γράψει:
«Έλληνες θα ειπεί δύο και δύο τέσσερα στη γη. Όχι δύο και δύο είκοσι δύο στον ουρανό. Έλληνες θα ειπεί να τελείς στους νεκρούς τις χοές της Ηλέκτρας. Όχι κεριά στους νεκρόλακκους, και δηνάρια στο σακούλι του τουρκόπαπα.
Έλληνες θα ειπεί να προσκυνάς τακτικά στους Δελφούς το «γνώθι σαυτόν». Όχι να κάνεις την εξομολόγηση στους αγράμματους πνευματικούς και στους μαύρους ψυχοσώστες.
Ο Έλληνας θα πει να σταθεί μπροστά στη στήλη του Κεραμεικού και να διαβάσεις το επιτύμβιο: «στάθι και οίκτιρον. Σταμάτα, και δάκρυσε· γιατί δε ζω πιά». Κι όχι να σκαλίζεις πάνω σε σταυρούς κορακίστικα λόγια και νοήματα: «προσδοκώ ανάσταση νεκρών».
Έλληνες θα πει το πρωί να γελάς σαν παιδί. Το μεσημέρι να κουβεντιάζεις φρόνιμα. Και το δείλι να δακρύζεις περήφανα. Κι όχι το πρωί να κάνεις μετάνοιες στα τούβλα. Το μεσημέρι να γίνεσαι φοροφυγάς στο κράτος και επίτροπος στην ενορία σου. Και το βράδυ να κρύβεσαι στην κώχη του φόβου σου, και να ολολύζεις σα βερέμης. Ακόμη κι ο Ελύτης, καθώς εγέρασε, τό ‘ριξε στους αγγέλους και στα σουδάρια. Τι απογοήτεψη…!
Έλληνες θα ειπεί όσο ζεις, να δοξάζεις με τους γείτονες τον ήλιο και τον άνθρωπο. Και να παλεύεις με τους συντρόφους τη γη και τη θάλασσα. Και σαν πεθάνεις, να μαζεύουνται οι φίλοι γύρω από τη μνήμη σου, να πίνουνε παλιό κρασί, και να σε τραγουδάνε:
«Τρεις αντρειωμένοι εβούλησαν να βγουν από τον Άδη, Ένας το Μάη θέλει να βγει κι άλλος τον Αλωνάρη, / Κι ο Δήμος τ’ Άγια – Δημητριού ν’ ανοίξει γιοματάρι. / Μια λυγερή τους άκουσε, γυρεύει να την πάρουν. / -Κόρη, βροντούν τ’ ασήμια σου, το φελλοκάλιγό σου, / και τα χρυσά γιορντάνια σου, θα μας ακούσει ο Χάρος»
Δημήτρης Λιαντίνης – Γκέμμα Αθήνα Βιβλιογονία 1997
O Δ. Λιαντίνης ως δάσκαλος για τους εκπαιδευτικούς και δασκάλους
Και για τους δασκάλους στο έργο «Τα Ελληνικά» γράφει στο πρώτο κεφάλαιο
1.Ιδε ο δάσκαλος
Εν αρχή ην ο δάσκαλος. Μη ο δάσκαλος η φύση θα ήταν, δε θα ήταν όμως οι κοινωνίες. Θα υπήρχε ο χρόνος, αλλά δε θα υπήρχε η ιστορία. Και στο βασίλειο των ζωντανών ήχων θα άκουγε κανείς την κραυγή, τα χουγιαχτά, τα συνθήματα. Δε θα άκουγε όμως ούτε θά ‘βλεπε τη φωνή, τα γράμματα της γραφής, τις συμφωνίες και τους χορούς. Γιατί; Απλά, γιατί ο δάσκαλος είναι που μεταμορφώνει τον εγκέφαλο του ζώου σε νου του ανθρώπου. Αυτός κατορθώνει ώστε η ματιά του καθένα μας να μη μένει βλέμμα βοδιού, αλλά να γίνεται βιβλίο ανοιχτό να το διαβάζεις. Επεξεργάζεται το πετσί της κεφαλής μας και δημιουργεί πρόσωπο. Η δουλειά του δάσκαλου είναι ο αθέρας της βυρσοδεψίας. Και στο τέλος-τέλος ο δάσκαλος θωπεύει και μαλάζει έτσι το σώμα και την ψυχή μας, ώστε από τη στέρησή μας αποστάζεται το κλάμα, και από την πλησμονή κορφολογιέται το γέλιο μας…
Τα ζώα και τα φυτά δε γελούν ούτε δακρύζουν. Γιατί τους λείπει ο δάσκαλος…
Ο δάσκαλος είναι ο φυτουργός και ο σπορέας του λόγου. Εκείνου του λόγου που το τέταρτο Ευαγγέλιο τον αναφέρει στο θεό.
Χωρίς το δάσκαλο ο λόγος θα σάπιζε άχρηστος μέσα στο έλος του κρανίου μας. Όπως σαπίζει άχρηστο το τραίνο που ρεμίζαρε για πάντα στο σταθμό…
Μ’ ένα λόγο, ο δάσκαλος είναι ο ποιητής του ανθρώπου. Με την ίδια κυριότητα που ποιητής του κόσμου είναι ο θεός…
Αν έλειπαν οι δάσκαλοι, η γη μας θά ΄ταν τυφλή. Και το σύμπαν ανυπόστατο… Και θυμηθείτε: Ο Νεύτων, ο Χάμπλ, ο Αϊνστάιν και οι άλλοι που μίλησαν στο τηλέφωνο με το θεό ήσαν όλοι τους δάσκαλοι. Έτσι ορίζεται ο λόγος και η τιμή του δάσκαλου…
…Και τη δουλειά του την επήραμε σα μία από τις πολλές δουλειές των ανθρώπων. Ένα επάγγελμα ρουτίνας. Μια μονάδα εργασίας όμοια με τις άλλες βλέπουμε και στο δάσκαλο. Εξεχάσαμε, δηλαδή, ότι στο ψηφιδωτό των επαγγελμάτων ο δάσκαλος δεν είναι η μια ψηφίδα ανάμεσα στις άλλες. Αλλά είναι ο καλλιτέχνης νους ο κοσμητικός και ο επόπτης που φιλοτεχνεί ολόκληρο το ψηφιδωτό. Δημιουργεί, δηλαδή, ανθρώπους κατά την έννοια ότι τους αποσπά από τη δικαιοδοσία του φυτού και του ζώου. Και τους υψώνει στην οντολογική μοναδικότητα του νοήμονος πλάσματος. Γιατί αυτή είναι η δουλειά του δάσκαλου. Να δουλεύει το μυαλό, όπως ο καλαντζής δουλεύει το καλάι. Και να παράγει ανθρώπους όπως ο χαλκιάς κατασκευάζει χαλκώματα. Ενώ όλοι οι άλλοι χρησιμοποιούν το μυαλό τους σαν όργανο και παράγουν προϊόντα. Όλα δευτερογενή, και για του βίου τη μηχανή. Βιομηχανία, πες…
…Γιατί ο δάσκαλος είναι ο πυρφόρος της γνωστικής συνείδησης. Η λειτουργία που τελεί είναι θεία. Η μόνη θεία λειτουργία σε γη και ουρανό.
… Ο δάσκαλος νά ‘ναι η δύναμη, πράξη ο μαθητής, και το σχολειό γιορτή. Όμως αυτό ακριβώς το σημείο είναι ο κόμπος, και στο δρόμο του Ηρακλή ο σταυρός. Εδώ προβάλλει η ανάγκη θα διαλέξεις ανάμεσα στο σωστό και στο λάθος. Γιατί το πλήθος οι δάσκαλοι δε μαθαίνουν τα παιδιά για τη ζωή και την πράξη, αλλά για το σχολειό και τα βιβλία. Εγώ σου τα λέω, για να τα ειπώ. Και συ μη σώσεις να τα μάθεις!… Το αντίθετο στο «discimus vitae» είναι το «discimus scholae». Να μαθαίνουμε για το σχολειό. Τι σημαίνει τούτο το παλιό ευαγγέλιο; Τι σημαίνει ο τύπος χωρίς την ουσία;…
…Η πρώτη εντολή είναι να χτίζουμε την ψυχή του παιδιού στην πέτρα της ζωής. Η δεύτερη να καθαρίζουμε από μέσα του τη σκουριά των προλήψεων
(Ιδέ ο Δάσκαλος-Απόσπασμα Από «Τα Ελληνικά» Του Δημήτρη Λιαντίνη, n.d.)
Αυτοβιογραφικό σημείωμα του Δημήτρη Λιαντίνη από δημοσίευση άρθρου του στην Απογευματινή (η φωτογραφία είναι της ταυτότητάς του)
Η απόφαση αλλαγής του ονόματος σε Δημήτριος Νικολακάκος – Λιαντίνης έχει ημερομηνία 31 Ιουλίου 1979, με αριθμ, πρωτ. της Νομαρχίας Λακωνίας, Δ/νση Εσωτερικών, 11489.
Ας γυρίσουμε όμως στην εποχή που ο Δ. Λιαντίνης ήταν παιδί. Και ζούσε και μεγάλωνε στη Λιαντίνα όπως και όλα τα παιδιά της εποχής και του τόπου του: α πρώτα του γράμματα τα έμαθε στο σχολείο του χωριού του. Σε προφορικές μαρτυρίες της μητέρας του, ο μικρός Δημήτρης ήταν μαθητής – φαινόμενο. Έτσι έλεγε τουλάχιστον ο τότε δάσκαλός του και ιδιαίτερα στο γραπτό λόγο.
Το βέβαιο είναι πως ο Δημήτρης Λιαντίνης είχε την τύχη να γνωρίζει γράμματα η μητέρα του και επιπλέον να δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη μόρφωσή του. Καθώς μάλιστα και στην ίδια άρεσε το διάβασμα, φρόντιζε να υπάρχουν βιβλία στο σπίτι και για τα παιδιά της. Παρόλα αυτά, από τους τρεις γιους της σπούδασε μόνο ο Δημήτρης.
Αργότερα, όταν τελείωσε το δημοτικό, παρακολούθησε το γυμνάσιο σε ένα γειτονικό κεφαλοχώρι. Στις Κροκεές. Στην τελευταία όμως τάξη, την Στ΄ τότε του γυμνασίου και Γ΄ Λυκείου με τα σημερινά δεδομένα, ο νεαρός Δημήτρης Νικολακάκος προτίμησε να μετακομίσει στη Σπάρτη. Από τη φοίτησή του εκεί και ο παρακάτω τίτλος σπουδών:
Εκπλήσσουν οι βαθμολογίες… Και ιδιαίτερα στα Φιλοσοφικά. Όμως λίγο αργότερα ο Δημήτριος Νικολακάκος καταφέρνει να βρεθεί στα έδρανα της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών (16/9/1960 ) από την οποία όχι μόνο αποφοίτησε (22/3/1966 ) αλλά και έλαβε διδακτορικό τίτλο με άριστα παμψηφεί. (22/4/1978)
Θα πρέπει μάλιστα να σημειώσουμε ότι χρόνια αργότερα ο Λιαντίνης συνήθιζε να καταθέτει και αυτόν τον τίτλο σπουδών στα βιογραφικά του, το απολυτήριο του Γυμνασίου, ακόμη και αν δεν ήταν απαραίτητο. Εις απόδειξιν ίσως του τι ημπορεί να επιτύχει ένας απόφοιτος γυμνασίου με βαθμό απολυτηρίου μόλις 14 και 6/10…
Χρόνια αργότερα, και λίγο πριν εξαφανιστεί, παρουσιάζοντας στους στρατιωτικούς γιατρούς τη Φιλοσοφική Θεώρηση του Θανάτου και αναλύοντας τη διαλεκτική σχέση του έρωτα και του θανάτου, ο Δημήτρης Λιαντίνης θα πει:
“Όταν λέμε θάνατος, στη Φιλοσοφία εννοούμε το μηδέν. Όπως το λέει η Οντολογία.
Όταν λέμε έρωτας, στη φιλοσοφία εννοούμε το είναι.
Αυτοί είναι οι δύο πόλοι μέσα στους οποίους διαδραματίζεται το δράμα της ζωής. Αυτό που λέμε φύσις. Φύεσθαι. Γέννηση, δημιουργία. Είναι ακριβώς η διαλεκτική συνάντηση του έρωτα και του θανάτου. Του μηδενός και του είναι. Πεθαίνει ο παππούς, γεννιέται το εγγόνι. Έτσι; Μια τέτοια διαδοχή.
Στυλ ηγεσίας του το Κυρίαρχο ηγετικό στυλ
Κατά τον Winston Churchill «οι αυτοκρατορίες του μέλλοντος είναι οι αυτοκρατορίες του νου»
Ο Αριστοτέλης στην ρητορική ορίζει την πειστική λειτουργία του λόγου με τρείς τρόπους: 1. Μέσω του χαρακτήρα του ρήτορα. Ο χαρακτήρας του ρήτορα πείθει, όταν το ακροατήριο τον θεωρεί έντιμο και αξιόπιστο.
2. Μέσω της διάθεσης που δημιουργεί στην ψυχή του ακροατηρίου. Ο ομιλητής επηρεάζει τη συναισθηματική κατάσταση του ακροατηρίου, προκαλώντας συναισθήματα όπως φόβο ή ενθουσιασμό.
3.Ο λόγος του βασίζεται σε αποδεικτικά ή φαινομενικά επιχειρήματα με τεκμηριωμένα στοιχεία
Η αξιοπιστία του ομιλητή διαμορφώνεται από τον τρόπο διεξαγωγής του λόγου και την ποιότητα της επιχειρηματολογίας, αναδεικνύοντας την εντιμότητά του
Η εντιμότητα λειτουργεί ως καθοριστικός παράγοντας για την ενίσχυση της εμπιστοσύνης του ακροατηρίου
Ο καλός Ρήτορας-Ηγέτης:
• Ο ικανός ρήτορας προκαλεί συγκίνηση στο κοινό, χρησιμοποιώντας προσεγμένες εκφράσεις και συναισθηματικά φορτισμένο ύφος.
• Με αυτόν τον τρόπο εγείρει συναισθήματα και πάθη, εδραιώνοντας ισχυρούς δεσμούς με τους ακροατές.
Ο ρήτορας είναι η αφετηριακή αρχή του σύγχρονου ηγέτη, δηλαδή:
– Ο ρήτορας, ως θεμέλιο του σύγχρονου ηγέτη, διαμορφώνει συναισθήματα και συμπεριφορές, ενισχύοντας το ψυχικό σθένος των ακροατών του.
-Με αυτόν τον τρόπο, κινητοποιεί την προθυμία για λήψη αποφάσεων και ενθαρρύνει παραγωγική, αποτελεσματική δράση στον εργασιακό χώρο.
Κατά τους BUSH & GLOVER: Η ηγεσία είναι μια διαδικασία επιρροής, η οποία οδηγεί στην επίτευξη των επιθυμητών στόχων. Οι επιτυχημένοι ηγέτες αναπτύσσουν ένα όραμα για το σχολείο τους βασισμένο σε προσωπικές και επαγγελματικές αξίες. Διευκρινίζουν και υπενθυμίζουν αυτό το όραμα σε κάθε ευκαιρία και επηρεάζουν το προσωπικό και τους λοιπούς εμπλεκόμενους με τέτοιον τρόπο ώστε να μοιράζονται αυτό το όραμα.
Όλη η φιλοσοφία, οι δομές και οι δραστηριότητες του σχολείου στοχεύουν στην επίτευξη αυτού του κοινού οράματος. Τα μέσα που στηρίζουν τη σχέση δεν είναι μόνο η δύναμη και η εξουσία, είναι και:
– το Χάρισμα /Χρίσμα (οικογενειακή ή ταξική προίκα)
– η Γοητεία
– η Γνώση
– ο Πλούτος, από μέρους του «Ηγέτη»
Η Ικανότητα να επηρεάζει τις πεποιθήσεις, τις στάσεις και τις ενέργειες των άλλων
• Θέση Ισχύος που προέρχεται από αξίωμα ή το βαθμό σε έναν οργανισμό
• Η προσωπική δύναμη είναι επιρροή που προέρχεται από το να θεωρείται κανείς συμπαθής και γνώστης.
Ηγεσία και Δύναμη/εξουσία
• Δοτής/Θέσης (δάσκαλος-μαθητής)
• Ειδικών (η δύναμη του ειδικού)
• Πληροφορίας (η δύναμη του πληροφορημένου)
3. ΗΓΕΣΙΑ ΚΑΙ ΘΕΩΡΙΕΣ ΗΓΕΣΙΑΣ ΣΤΟΥΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ σημειώσεις Χατζηθεοδωρίδης
Ο Λιαντίνης ως δάσκαλος δοτής θέσης ήταν αυτός που λόγω των χαρισμάτων του ως ρήτορας, γνώστης της φιλοσοφίας, φιλόσοφος κατ’ ουσίαν και ο ίδιος ενέπνευσε με τον λόγο του και το παράδειγμά του πλήθος φοιτητών της Παιδαγωγικής Μαρασλείου Ακαδημίας, αξιωματικούς σε Στρατιωτικές. ακαδημίες και απλούς φοιτητές που συνέρρεαν στα αμφιθέατρα για να παρακολουθήσουν διαλέξεις του.
Ως «ηγέτης» το πρώτο βήμα σας στο δρόμο της αριστείας είναι έτσι ώστε να ξέρετε τι θα περιμένουν από σας οι άνθρωποι…Οι σπουδαίοι δάσκαλοι είναι επίσης σπουδαίοι ηγέτες – ως αυθεντικά πρότυπα – όταν απαιτούν να συμμετέχουμε στη δημιουργία της πρακτικής σοφίας. 4.Κομφούκιος περί ηγεσίας John Adair. Aθήνα Διόπτρα, 2021
Ο Λιαντίνης ένας βαθιά μορφωμένος άνθρωπος με υψηλές και ηθικές αρχές, με αφοσιωμένο πνεύμα, ένας άνθρωπος προορισμένος για ανώτερο σκοπό ή αν θέλετε με ένα ξεχωριστό πεπρωμένο ως ένα θυσιαστικό σκεύος. Στο τελευταίο του γράμμα αναφέρει ότι η γυναίκα του – επιφορτίζοντας την κόρη του Διοτίμα να την αγαπά ως την τελευταία της ώρα–η μανούλα της, γεννήθηκε με μοίρα. Γιατί της ορίστηκε το σπάνιο, να λάβει σύντροφο στη ζωή της όχι απλά έναν άντρα, αλλά τον ποταμό και τον άνεμο. Και υπογράφει το γράμμα του -διαθήκη στην κόρη του. Με το «Έζησα έρημος και ισχυρός».
Ήταν η ερημιά αυτή που ο δικός του δάσκαλος, ο Νίτσε, του είχε διδάξει:
«Μονάχος μου φεύγω τώρα, μαθητάδες μου. Κι εσείς τραβάτε από δω μονάχοι σας. Έτσι το θέλω. Τώρα σας λέω, να χάσετε εμένα, και να βρείτε τον εαυτό σας. Και μόνο τότε, σα θα μ’ έχετε αρνηθεί, θα ξαναρθώ κοντά σας.»
(Δημήτρης Λιαντίνης Τα Ελληνικά, σελ. 75 )
Και ο Λιαντίνης εφάρμοζε πιστά. Τόσο για τον εαυτό του όσο και για τους μαθητάδες του. Σκληρή παιδαγωγική γραμμή. Η γραμμή της αρχαίας Σπάρτης, αυτή που της κληρονόμησε το παράδειγμα του Λυκούργου. Μια γραμμή που ξεκινάει από τις Θερμοπύλες και φτάνει στο Μεσολόγγι του ’21. Διατρέχοντας τους καιρούς στην κόψη του σπαθιού, στο ακραίο λέπας του Θουκυδίδη. Επί ξυρού ακμής, όπως δηλώνει η εικόνα του Καιρού στο Χάσμα Σεισμού…
6. Ο Βόρειος Στέφανος Και Το Αίνιγμα Του Λιαντίνη, n.d.)
Δάσκαλος όπως θα ήθελε να τον μνημονεύουν, που σίγουρα όμως κατατάσσετε στους φιλοσόφους, με καθαρή σκέψη και γνώση και επιφορτισμένος με ασήκωτο φορτίο στους ώμους να διασφαλίσει ότι θα έχουμε καλούς ηγέτες ή ηγέτες εκπαιδευτικούς, ή στρατιωτικούς.
Όσο καλύτερος άνθρωπος είναι κανείς τόσο καλύτερος είναι και ως ηγέτης και όσο καλύτερος ηγέτης είναι κανείς τόσο καλύτερο θα είναι και το κράτος. Αυτό υποστηρίζει στην πραγματεία «Προς ηγεμόνα απαίδευτον» ο Πλούταρχος.
5.Πλούταρχος μαθήματα ηγεσίας Jeffrey Beneker Αθήνα Διόπτρα 2020.
Να στηθούν γκιλοτίνες στις πλατέες, να σταυρωθεί το κακό…
“Σήμερα μία μυλόπετρα πλακώνει την παιδεία των παιδιών μας. Ένας βραχνάς γράφει το παρόν μίζερο, και διαγράφει απαίσιο το μέλλον της χώρας.
Γιατί η αγωγή των νέων είναι κακή. Και η αγωγή των νέων είναι το θεμέλιο της πολιτείας. Και κρίνει τη σωτηρία και την ικμάδα της από το Α ως το Ψ. Αφήνω σκόπιμα έξω τα Έκτορος λύτρα, γιατί εκεί ο χαλασμός και ο θρήνος είναι μέγας.
Η παιδεία των νέων είναι το δυνατό αίμα και ο αέρας του ιωδίου για το μέλλον των λαών. Επένδυση πιο ασφαλή για προοπτική μακρόπνοη δεν πρόκειται να βρεις.
Την αλήθεια αυτή τη λαλούν και την κράζουν από τους νόμους του Λυκούργου μέχρι τους χάρτες του ΟΗΕ. Όμως της δικής μας παιδείας το αίμα έχει αιματοκρίτη λευχαιμίας.
Χρειάζεται να στηθούν οδοφράγματα στους δρόμους. Να στηθούν δικαστήρια στις αίθουσες, και ίσως ίσως γκιλοτίνες στις πλατέες. Για να σταυρωθεί το κακό, και να πάψει η βασκανία.
Από τον καιρό του Σχινά και του Μαυροκορδάτου μας βαραίνει ο σοφολογιότατος και ο φαναριώτης. Το δίκαιο του μέλλοντος όμως χρειάζεται πολλούς δικαστές σαν τον Τερτσέτη τίμιους. Και σαν τον Πολυζωΐδη. Για να εξαλειφθούν κάποτε οι αιτίες της δίκης του Κολοκοτρώνη.
Τονίζοντας το δράμα στους ιδικούς μου τόνους, έχω να κλείσω σε μία πρόταση που δεν δυσωπείται. Είναι πικρή όσο το παλαιό εκείνο “εάλω η Πόλις”, που ακούστηκε κάποτε σε όλη τη Ρωμανία, και κανείς δεν ήθελε να το πιστέψει. Η πρόταση λέει: εμείς, οι νεοέλληνες, αγνοούμε παντάπασι την κλασική Ελλάδα.
Λέγοντας παντάπασι φωνάζω μία πράξη. Εννοώ δηλαδή τις λέξεις με την ακρίβεια του δύο και δύο ίσον τέσσερα.
Την πρόταση αυτή θα την εξηγήσω σε τέσσερα σημεία, για να δείξω την αλήθεια της. Βρίσκω πως φτάνουν. Επειδή τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα δείχνουν παντού.
Προτού πιαστώ να περιγράψω τούτα τα αγρίμια στο “σκοτεινό δάσος” του Δάντη, είναι χρεία να επισημάνω κάτι που είναι ομόλογο σε μιζέρια με την πλάνη μέσα στην οποία οι δάσκαλοι μας μαθαίνουν να ζούμε για τους έλληνες.
Το στοιχείο αυτό είναι πως δεν αγνοούμε μόνο την αλήθεια για την κλασική Ελλάδα, αλλά η εικόνα που αποχτήσαμε γι’ αυτήν είναι παράμορφη και αντίστροφη.
Η παράσταση που έχουμε για τους έλληνες έχει μεταξιώσει το σύνταγμα των αξιών, τη φυσικότητα, και την τάξη. Αναποδογύρισε τα πράγματα, και το άσπρο τό ‘καμε μαύρο.”
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ, ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ (117 – 118)
Το χρέος του ανθρώπου είναι να πολεμάει τη στενή μάχη και να πασχίζει να πατήσει τη σκοτεινή Λαβύρινθο, για να βγει στο φως, στην έξοδο.
Αλλά και το Χρέος και η Έξοδος δεθήκανε καθώς η πέτρα με το μάλαμα σε μια υπέρτατη ώρα του μεγάλου Σηκωμού. Πρόκειται για το Μισολόγγι, όπου η έγχρονη και τυπική πράξη των ελλήνων εφανέρωσε τον άχρονο και αρχετυπικό μύθο των ανθρώπων. …
Το Μισολόγγι είναι ο τόπος που κατάργησε την εκλογή και θέσπισε την απόφαση. Το τειχιό και η πέτρα, που απάνου της έσκασε κεραυνός γεννημένος από τη βίαιη κρούση των δυνάμεων του Μηδενός και του Είναι, και την όρισε κατοικία του ανθρώπου. Έξω από τα τείχη ευρίσκεται η ζωή, που πληρώνεται με την τιμή του θανάτου. Μέσα από τα τείχη ευρίσκεται ο θάνατος, που εξαργυρώνεται με την ατιμία της ζωής. Ούτε μέσα να μείνει κανείς ημπορεί, γιατί τον σκιάζει η ντροπή της σκλαβιάς, ούτε έξω βολεί να περάσει, γιατί τον βιάζει η απειλή του Άδη.
Εκείθε με τους αδερφούς, εδώθε με το Χάρο.
Όποιος πεθάνη σήμερα
χίλιες φορές πεθαίνει.
(ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ: Ο Δάσκαλός Μας: Ο Βόρειος Στέφανος Και Το Αίνιγμα Του Λιαντίνη, n.d.)
Για μένα ήταν πάνω απ’ όλα δάσκαλος όσο λίγοι. Ένας δάσκαλος που τον γνώρισε μέσω των γραπτών του και μετέπειτα μέσω των διαλέξεών του. Δάσκαλος φωτεινός που μετέδιδε το πνεύμα του και τις γνώσεις του, την παιδεία του, την μόρφωσή του..
μ’ έμαθε να σέβομαι την ιστορία της και την παράδοσή της Ελλάδας .. να σκύψω και να πιώ νερό από τις πηγές και τις γνώσεις των αρχαίων προγόνων μου.. να γνωρίσω τη σκέψη τους ..
να ψάξω και να βρω τους συμβολισμούς των στερισμών και τους μύθους τους ..
να τους αποσυμβολίσω .. ψάχνοντας για την Γκέμμα και τον Μαργαρίτη .. καθώς και τους δρόμους του Πουθενά ..
να μπορώ να καταδικάζω όποιον δάσκαλο δεν “ξεχορταρίζει” το μυαλό των παιδιών μου . από τις δογματικές γνώσεις τους..
μα πάνω απ’ όλα μ’ έμαθε να μην φοβάμαι τον θάνατο ..
να ζω την κάθε μέρα μου σα να’ ναι η τελευταία ..
να πινω ένα κρασάκι με τους φίλους μου συζητώντας ..
μου έμαθα ότι η γνώση δεν σταματά .. αν θέλει να λες ότι γνωρίζεις πρέπει να γνωρίσεις αληθινά τα πάντα .. ποιος μπορεί να το κάνει ;;;
όλα είναι αλληλένδετα .. η μυθολογία – Μύθου-λόγος , η φιλοσοφία, η ιατρική ή αστρονομία, η φυσική, η χημεία, τα μαθηματικά, η κβαντική ..
ο μικρόκοσμος και ο μεγάλος ….και μέτρον όλων ο άνθρωπος..
μου έμαθε άλλα τον Ηράκλειτο .. τον σκοτεινό. ..
Όσο για την πράξη του «την αυτοκτονία του». ίσως θα μπορούσαμε να μιλήσουμε γι’ αυτήν αφού μας δινόταν η ευκαιρία να διαβάσουμε τις σημειώσεις που έγραψαν την ώρα που αργόσβηνε .. γιατί όλη η “αυτοκτονία” ήταν μια συνάντηση με τον θάνατο στα μαρμαρένια αλώνια κι ο μόνος μάρτυρας ήταν ο ίδιος .. αυτά που έγραψε σίγουρα δεν θα δουν το φως της δημοσιότητας ποτέ..
το περιβάλλον του δεν θα δώσει ποτέ στη δημοσιότητα .. κι αν γίνει θα γίνει μετά από δική τους επιλογή..
άρα είναι σαν να τον καταδίκασαν για πάντα στην αφάνεια και στην λήθη..
σαν να κατέστρεψαν το έργο που προετοίμαζε μια ζωή .. για την ύστατη ώρα με όλους τους οιωνούς στο πλευρό του ..
Ο θάνατός του
Την 1η Ιουνίου 1998 ο Λιαντίνης εξαφανίστηκε αφήνοντας γράμμα προς την κόρη του, στο οποίο δήλωνε πως είχε αποφασίσει «να αφανιστεί αυτοθέλητα», όπως χαρακτηριστικά έγραφε. Η υπόθεση της εξαφάνισης του απασχόλησε την κοινή γνώμη, λόγω της ιδιαίτερης προβολής από τα ΜΜΕ. Στις 6 Ιουλίου του 2005, ο συγγενής του Παναγιώτη Νικολακάκου, ο οποίος ήταν ο μόνος που γνώριζε το σημείο του θανάτου του, οδήγησε την κόρη του Λιαντίνη σε μια σπηλιά του Ταϋγέτου , όπου μέσα κείτονταν ο ίδιος [ 11 ] . Αργότερα ο αδερφός του, Γιώργος Νικολακάκος, αποκάλυψε ότι ο Λιαντίνης είχε δώσει ακριβείς οδηγίες για το πότε να αποκαλυφθεί το μέρος όπου βρισκόταν [ 12 ] . Όπως έγραψε στο τελευταίο γράμμα στην κόρη του, είχε προετοιμάσει αυτή τη στιγμή μια ολόκληρη ζωή [ 13 ] .
Μετά την ανεύρεση του σκελετού, έγιναν ιατροδικαστικές εξετάσεις [ 14 ] που κατέληξαν ότι ο νεκρός ήταν μόνο ο Λιαντίνης [ 6 ] . Όμως άφησαν αναπάντητο το πώς πέθανε, δεδομένου ότι δεν ανευρέθη στις τοξικολογικές εξετάσεις κάποια ουσία που να επιφέρει τον θάνατο. Άγνωστη είναι και η ακριβής ημερομηνία του θανάτου. Ωστόσο θεωρείται βέβαιο ότι πέθανε τις πρώτες μέρες του Ιουνίου του 1998 [ 15 ] . Παρότι η επιθυμία του ίδιου ήταν, αν βρεθούν τα οστά του, να μείνουν στον Ταΰγετο [ 15 ] , τελικά ενταφιάστηκαν στις 20 Αυγούστου 2005 στο νεκροταφείο των Κεχρεών Κορινθίας [ 15 ] [ 16 ] .
Το γράμμα
Ο Λιαντίνης άφησε ένα αποχαιρετιστήριο γράμμα στην κόρη του Διοτίμα, με αναφορές στην τελευταία πράξη του: [ 17 ]
Διοτίμα μου,
Φεύγω αυτοθέλητα. Αφανίζομαι όρθιος, στιβαρός και περήφανος. Ετοίμασα τούτη την ώρα βήμα- βήμα ολόκληρη τη ζωή μου, που υπήρξε πολλά πράγματα, αλλά πάνω από όλα εστάθηκε μια προσεκτική μελέτη θανάτου. Τώρα που ανοίγω τα χέρια μου και μέσα τους συντρίβω τον κόσμο, είμαι κατάφορτος με αισθήματα επιδοκιμασίας και κατάφασης.
Πεθαίνω υγιής στο σώμα και στο μυαλό, όσο καθαρό είναι το νωπό χιόνι στα όρη και το επεξεργασμένο γαλάζιο διαμάντι.
Να ζήσεις απλά, σεμνόπρεπα, και τίμια, όπως σε δίδαξα. Να θυμάσαι ότι έρχουνται χαλεποί καιροί για τις νέες γενεές. Και είναι άδικο και μεγάλο παράξενο να χαρίζεται τέτοιο το δώρο της ζωής στους ανθρώπους, και οι πλείστοι να ζούνε μέσα στη ζάλη αυτού του αστείου παραλογισμού.
Η τελευταία μου πράξη έχει το νόημα της διαμαρτύρησης για το κακό που ετοιμάζουμε εμείς οι ενήλικοι στις αθώες νέες γενεές που έρχουνται. Ζούμε τη ζωή μας τρώγοντας τις σάρκες τους. Ένα κακό αβυσσαλέο στη φρίκη του. Η λύπη μου γι’ αυτό το έγκλημα με σκοτώνει.
Να φροντίσεις να κλείσεις με τα χέρια σου τα μάτια της γιαγιάς Πολυτίμης, όταν πεθάνει. Αγάπησα πολλούς ανθρώπους. Αλλά περισσότερο τρεις. Το φίλο μου Αντώνη Δανασσή, τον αδερφοποιτό μου Δημήτρη Τρομπούκη, και τον Παναγιώταρο το συγγενή μου, γιο και πατέρα του Ηρακλή.
Κάποια στοιχεία από το αρχείο μου το κρατά ως ιδιοκτησία ο Ηλίας Αναγνώστου.
Να αγαπάς τη μανούλα ως την τελευταία της ώρα. Υπήρξε ένας υπέροχος άνθρωπος για μένα, για σένα, και για τους άλλους. Όμως γεννήθηκε με μοίρα. Γιατί της ορίστηκε το σπάνιο, να λάβει σύντροφο στη ζωή της όχι απλά έναν άντρα, αλλά τον ποταμό και τον άνεμο. Το γράμμα του αποχαιρετισμού που της έγραψα το παίρνω μαζί μου.
Σας αφήνω εσένα, τη μανούλα και το Διγενή,[18] το σπίτι μου δηλαδή, που του στάθηκα στύλος και στέμμα, Γκέμμα πες, σε υψηλούς βαθμούς ποιότητας και τάξης. Στην μεγαλύτερη δυνατή αρνητική εντροπία. Να σώζετε αυτή τη σωφροσύνη και αυτή την τιμή. Θα δοκιμάσω να πορευτώ τον ακριβό θάνατο του Οιδίποδα. Αν όμως δεν αντέξω να υψωθώ στην ανδρεία που αξιώνει αυτός ο τρόπος, και ευρεθεί ο νεκρός μου σε τόπο όχι ασφαλή, να φροντίσεις με τη μανούλα και το Διγενή, να τον κάψετε σε ένα αποτεφρωτήριο της Ευρώπης.
Έζησα έρημος και ισχυρός.
Λιαντίνης
Τη μέρα που θα πέσω έδωσα εντολή να στεφανωθούν οι μορφές[19] Σολωμού στη Ζάκυνθο κ’ Λυκούργου στη Σπάρτη.
Εργογραφία
Έξυπνον Ενύπνιον (1977): Ερμηνεύει φιλοσοφικά και σε σχέση με την αρχαία Ελλάδα τις ελεγείες του Ντούινο του Ρίλκε. Το βιβλίο με μικρές διαφοροποιήσεις αποτελεί απόδοση στη δημοτική της διδακτορικής του διατριβής (που ήταν σε καθαρή) με τον τίτλο “Η παρουσία του ελληνικού πνεύματος στις ελεγείες του Duino του RM Rilke”.
- Χάσμα σεισμού (1977): Ερμηνεύει φιλοσοφικά το έργο του Σολωμού. Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών το 1978.
- Ίδε ο άνθρωπος (1979) του Νίτσε: Απόδοση στην ελληνική με προλόγισμα (ο Λιαντίνης αναφερόμενος στη μεταφραστική του εργασία χρησιμοποιεί το ρήμα “ελλήνισε”).
- Ο Νηφομανής (1982): Αναλύεται η ποίηση του Γιώργου Σεφέρη με φιλοσοφικές συντεταγμένες.
- Homo educandus (1984): Διαπραγματεύεται την φιλοσοφία της αγωγής.
- Πολυχρόνιο (1987): Εξετάζει τη φιλοσοφία της στοάς και την επίδρασή της στην πολιτική παιδαγωγική της Ρώμης.
- Διδακτική (1989): Παιδαγωγικό εγχειρίδιο αρχών και μεθόδων της διδακτικής, προορισμένο για τους φοιτητές.
- Τα Ελληνικά (1992): Αναφέρεται στη διδακτική των νέων και των αρχαίων ελληνικών, κυρίως της λογοτεχνίας (με κριτήρια για την αποτίμηση του ποιητικού έργου), και προορίζεται για εκπαιδευτικούς. Περιέχει ενδεικτικό κατάλογο κειμένων τα οποία πρέπει να κατέχει ο εκπαιδευτικός για προσωπική του κατάρτιση.
- Γκέμμα (1997): Περιέχει 16 αυτόνομα κεφάλαια με κυρίαρχα ζητήματα το περί Θεού ερώτημα, τη συνείδηση του “ελληνοέλληνα” και το πρόβλημα του θανάτου στη σύζευξή του με τον έρωτα.
Έργα που εκδόθηκαν μετά θάνατον από τους κληρονόμους του:
- Οι ώρες των άστρων (2006) – Ποιητική συλλογή που εκδόθηκε από τη σύζυγό του με Προλόγισμα της ίδιας.
Σημειώσεις
- ↑ «Η απόφαση αλλαγής του ονόματος σε Δημήτριος Νικολακάκος – Λιαντίνης έχει ημερομηνία 31 Ιουλίου 1979, με αριθμ, πρωτ. της Νομαρχίας Λακωνίας, Δ/νση Εσωτερικών, 11489.»[10]
Παραπομπές
- ↑ «Βιβλία». www.liantinis.gr. Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2016.
- ↑ LiantinisORG (2014-04-06), Λιαντίνης – Ελληνισμός και Χριστιανισμός, ανακτήθηκε στις 2016-10-12
- ↑ «Γκέμμα». www.liantinis.gr. Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2016.
- ↑ What do you desire? (2015-02-11), Λιαντίνης (1995) – Ζούμε σε βάρος των μελλοντικών γενεών, ανακτήθηκε στις 2016-10-12
- ↑ LiantinisORG (2011-12-21), Ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ για τον Λιαντίνη., ανακτήθηκε στις 2016-10-12
- ↑ Άλμα πάνω, στο:6,0 6,1 https://www.youtube.com/watch?v=Kj7vpoxBvS8
- ↑ «Η απόδειξη – Liantinis.org». www.liantinis.org. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2 Ιουνίου 2016. Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2016.
- ↑ «Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΛΙΑΝΤΙΝΗ Α΄». liantinis-o-daskalos-mas.blogspot.com. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2023.
- ↑ «Μαρτυρίες για τον Δ. Λιαντίνη». liantinis.org. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2023.
- ↑ «Βιογραφικό Δημήτρη Λιαντίνη, πληροφορία από Νικολίτσα Λιαντίνη» . liantinis-o-daskalos-mas.blogspot.com. Ανακτήθηκε στις 16 Οκτωβρίου 2023.
- ↑ Μακεδονοπούλου, Φωτεινή (7 Ιουλίου 2005). «Έφυγε κοιτώντας την ανατολή». Ελευθεροτυπία. Ανακτήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 2011.[νεκρός σύνδεσμος]
- ↑ https://www.youtube.com/watch?v=DXTmXakaYC0
- ↑ Σπυροπούλου, Λιάνα (4 Ιουνίου 1998). «Η ζωή μου, μια προσεχτική μελέτη θανάτου Μάλιστα όπως ο ίδιος είπε θέλησε να συναντήσει τον θάνατο του Εμπεδοκλή.». Ελευθεροτυπία. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2002-12-21. Ανακτήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 2011.
- ↑ «DNA- Έκθεση νεκροψίας – Liantinis.org». www.liantinis.org. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 18 Μαΐου 2016. Ανακτήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 2016.
- ↑ Άλμα πάνω, στο:15,0 15,1 15,2 Αλικάκος, Δημήτρης (2016). Λιαντίνης: Έζησα έρημος και ισχυρός. Ελευθερουδάκης. ISBN9789602001790.
- ↑ Σπυροπούλου, Λιάνα (26 Αυγούστου 2005). «Το τελευταίο καταφύγιο του Λιαντίνη». Ελευθεροτυπία. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2010-12-04. Ανακτήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 2011.
- ↑ «Liantinis.org». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Απριλίου 2019. Ανακτήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 2019.
- ↑ Διγενής: γαμπρός του Δ. Λιαντίνη εκείνη την εποχή.
- ↑ Οι μορφές στεφανώθηκαν στις 3/6/1998.
ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ
Η αιτία εξέτασης του θέματος της αυτοθέλητης εξόδου βρίσκεται βαθιά ριζωμένη στην πεποίθηση ότι πρόκειται για μια ζωντανή, δραστήρια και καταφατική άποψη της φιλοσοφίας. Όταν τίθενται ενώπιον του κριτικού στοχασμού όλοι εκείνοι οι λόγοι για τους οποίους κάποιος αξίζει να ζει ή να πεθαίνει, η ανθρώπινη ύπαρξη αποκτά πλέον σαφές νόημα. Η μελέτη περί αυτοχειρίας είναι η υπέρτατη δοκιμασία της σκέψης. Ο στοχασμός πάνω στο μηδέν, στο παντοτινό τίποτα, απαιτείται εκχώρηση της ύπαρξης στους κανόνες της λογικής και της εμπειρίας. Ο άνθρωπος αναγκάζεται να θέσει στο τραπέζι ανατομίας την ίδια του την εσωτερικότητα, όντας έτοιμος να αμφισβητήσει ό,τι μέχρι σήμερα θεωρούσε απαρασάλευτο. Η μελέτη θανάτου γι’ αυτόν είναι προσωπική, βιωματική υπόθεση. Δεν ομιλεί για τον θάνατο των άλλων. Μιλά για τον προσωπικό του θάνατο. Αναζητά με υπαρκτική αγωνία τον ορισμό του τέλους του, τη γνώση δηλαδή του σκοπού της υπάρξεώς του. Μία γνώση που τον βάζει απέναντι από τον εαυτό του, να τον κρίνει, να τον διαλύσει, να τον καταδικάσει σε αιώνια αμφιβολία. Τέτοιοι είναι οι χαρακτήρες των ανθρώπων που στοχάζονται πάνω στον εκούσιο αφανισμό και τον γενικό ρόλο του θανάτου. Αυτοί γίνονται αντικείμενο εξέτασης της παρούσας μελέτης. Ορισμένοι θα υπάρξουν αυτόχειρες, άλλοι θα προσπαθήσουν να απορρίψουν την εσχάτη πράξη της αυτοχειρίας και άλλοι να την υψώσουν ως μια εύλογη υπαρκτική λύση. Κάποιοι που θα εξετάσουν φιλοσοφικά μέσα από την τέχνη, ως αναπαράσταση. Κάποιοι άλλοι θα βάλουν στο επιστημονικό εργαστήριο, ώστε να επιδιώξουν την εξέτασή της με τον τρόπο των θετικών επιστημών. Κάποιους από αυτούς που θα αναδείξουν την ιστορία της φιλοσοφίας και κάποιους άλλους που θα τους εξαφανίσει. Σκοπός εν προκειμένω είναι να αντιμετωπίζω τους πρώτους από ένα, πρωτότυπο πρίσμα, πέρα από προκαταλήψεις και επιφανειακές, περιγραφικές αναφορές και τους δεύτερους να τους φέρω στο φως. Και τους δύο μέσα από τη δική τους πρωτογενή σκέψη. Υπέρτατος στόχος η ηθική αποκατάσταση του αυτόχειρα. Υπάρχουν αυτόχειρες στα αντίποδα της παθολογίας, υπάρχουν αυτόχειρες που εξυμνούν τη ζωή. Η ηθική της αυτοχειρίας αποδεικνύεται ένας δρόμος προς την κατάκτηση του έρωτα για την ύπαρξη.