Φεστιβάλ Όψεις του Φανταστικού
Συνάντηση με τους δημιουργούς
Μια σειρά συνεντεύξεων για να γνωρίσετε τα καινούργια βιβλία των εκδόσεων Συμπαντικές Διαδρομές
Αν το βιβλίο σας ήταν μια φράση, ποια θα ήταν;
Απάντηση: ; «Ένας θρύλος Κατανόησης» , όπου η Μέδουσα δεν τιμωρεί, αλλά αποκαλύπτει την Αλήθεια.
Ποια είναι η “κρυφή” ιστορία πίσω από την ιστορία που δεν φαίνεται με την πρώτη ανάγνωση;
Απάντηση: Η ιστορία αφορά την εσωτερική αναζήτηση και τη δύναμη της αυτογνωσίας. Πέρα από τον μύθο, πραγματεύεται την ανάγκη να δούμε τον «καθρέφτη» της ψυχής μας για να αναγνωρίσουμε τις καταστροφικές συνέπειες της άγνοιας και της απληστίας μας .
Αν έπρεπε να το περιγράψετε χωρίς να αναφέρετε την πλοκή, πώς θα το κάνατε;
Απάντηση: Είναι μια λυρική πρόσκληση σε μια «συμφιλίωση ανάμεσα στους κόσμους» , μια μετάβαση από τον φόβο του διαφορετικού στην αποδοχή της μοναδικότητας και την προστασία της φύσης.
Υπήρξε μια στιγμή που το βιβλίο “πήρε τον έλεγχο” από εσάς;
Απάντηση: Η στιγμή της «μεταμόρφωσης» της Μέδουσας, όταν αποφασίζει να εγκαταλείψει την αιώνια απομόνωσή της για χάρη της συμπόνιας των άλλων θαλάσσιων πλασμάτων και της προστασίας του βυθού.
Τι σας δυσκόλεψε περισσότερο: να ξεκινήσετε ή να τελειώσετε την ιστορία;
Απάντηση: Το κείμενο υποδηλώνει ότι η αρχή απαιτούσε την ανατροπή ενός πανάρχαιου στερεοτύπου για τη Μέδουσα , ενώ το τέλος ανοίγει έναν νέο δρόμο πέρα από τους μύθους, τον φόβο και τις παλιές πληγές.
Ποια σκηνή σάς στοίχισε περισσότερο συναισθηματικά;
Απάντηση: Η περιγραφή του θαλάσσιου περιβάλλοντος που «αργοπεθαίνει» λόγω της ρύπανσης και της ανθρώπινης αδιαφορίας , καθώς και η στιγμή που οι ψαράδες αντικρίζουν τα δικά τους πρόσωπα στον καθρέφτη της αλήθειας.
Ποιος χαρακτήρας θα διαφωνούσε μαζί σας αν μπορούσε να σας μιλήσει;
Απάντηση: Πιθανώς οι ψαράδες πριν τη μεταμόρφωσή τους, οι οποίοι θεωρούσαν τη θάλασσα απλώς ως μια πηγή κέρδους και τη Μέδουσα σαν ένα τέρας.
Υπάρχει χαρακτήρας που δεν συμπαθείτε, αλλά τον χρειαστήκατε;
Απάντηση: Ο «πλεονέκτης άνθρωπος» και η «άγνοια», που αποτελούν τον πραγματικό εχθρό της ιστορίας , ήταν απαραίτητα στοιχεία για να αναδειχθεί η ανάγκη για φώτιση και αλλαγή.
Αν ένας χαρακτήρας έβγαινε στον πραγματικό κόσμο, τι θα τον εξέπληττε περισσότερο;
Απάντηση: Η μικρή Λευκοθέα ή οι Γοργόνες θα εκπλήσσονταν από την αντίθεση ανάμεσα στους «κρυστάλλινους κήπους» του βυθού και τη ρύπανση (πλαστικά, πετρελαιοκηλίδες) που αφήνουν οι άνθρωποι, καθώς και η πλεονεξία των ανθρώπων
Υπήρξε κάτι που αφαιρέσατε και ακόμα το σκέφτεστε;
Απάντηση: Αν και το κείμενο αναφέρει τον «Ονειρευτή» ως σύμμαχο, η δική του βαθύτερη ιστορία παραμένει σε μεγάλο βαθμό ανεξερεύνητη.
Σε ποιο σημείο θα θέλατε να σταματήσει ο αναγνώστης και να σκεφτεί;
Απάντηση: Στην περιγραφή του βλέμματος της Μέδουσας: «Δεν ήταν ένα βλέμμα που τιμωρούσε, αλλά ένα βλέμμα που αποκάλυπτε». Εκεί ο αναγνώστης καλείται να κοιτάξει βαθιά μέσα του και να σκεφθεί τις πράξεις του και να αποκτήσει ενσυναίσθηση.
Τι θα θέλατε να συζητούν οι αναγνώστες αφού το τελειώσουν;
Απάντηση: Τη σημασία του σεβασμού προς τη θάλασσα και το περιβάλλον και πώς η «δύναμη της Αλήθειας» μπορεί να οδηγήσει στην αποκατάσταση της αρμονίας με το περιβάλλον και τους γύρω μας.
Υπάρχει κάτι που φοβάστε ότι θα παρερμηνευτεί;
Απάντηση: Ότι η παρέμβαση της Μέδουσας ήταν μια πράξη βίας, ενώ στην πραγματικότητα ήταν μια «πρόσκληση σε κατανόηση» και ότι υπήρξε μια «ανώδυνη λύση».
Υπήρξε κάτι που σας άλλαξε ως άνθρωπο μέσα από αυτή τη διαδικασία;
Απάντηση: Η συνειδητοποίηση ότι η ομορφιά μπορεί να ανθίσει ακόμα και στις «πιο σκοτεινές ιστορίες» και ότι η διαφορετικότητα μπορεί να λειτουργήσει και ως πηγή σοφίας
Αν γινόταν ταινία, ποιος θα σκηνοθετούσε;
Απάντηση: Κάποιος που θα μπορούσε να αποδώσει το «αιώνιο φως των υποβρύχιων ρευμάτων» και τη «μαγική αύρα» της αρχόντισσας του βυθού η πρώτη πρόταση θα ήταν ο Jacques-Yves Cousteau (Ζακ-Υβ Κουστό) ο απόλυτος πρωτοπόρος της υποβρύχιας κινηματογράφησης που με την ταινία «Ο Σιωπηλός Κόσμος» (The Silent World, 1956), αποκάλυψε για πρώτη φορά στο ευρύ κοινό την έγχρωμη ομορφιά του βυθού και αργότερα μετατράπηκε σε παθιασμένο υποστηρικτή της διατήρησης του θαλάσσιου περιβάλλοντος, καταδικάζοντας την υπεραλίευση και τη ρύπανση. Αλλά καθώς έχει αποβιώσει ίσως ο James Cameron (Τζέιμς Κάμερον) ο πιο δραστήριος, σύγχρονος σκηνοθέτης-εξερευνητής. Πέρα από τον «Τιτανικό», η αγάπη του για τον ωκεανό φαίνεται στην ταινία «Η Άβυσσος» (The Abyss) και πρόσφατα στο «Avatar: The Way of Water», το οποίο αποτελεί έναν ύμνο στα θαλάσσια οικοσυστήματα, ενώ έχει ηγηθεί πολυάριθμων αποστολών στα βαθύτερα σημεία των ωκεανών (όπως το Challenger Deep) και χρησιμοποιεί τις ταινίες του για να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο για την κλιματική αλλαγή και τη ρύπανση από πλαστικά.
Ποιο τραγούδι θα ήταν το soundtrack του βιβλίου;
Απάντηση: Ο μύθος της Γοργόνας που τραγουδά ο Μίλτος Πασχαλίδης με τον Μάκε Αντωνίου – Με τους στίχους του βιβλιοθηκονόμου-συγγραφέα Ανδρέας Καπανδρέου και Μουσική του Γρηγόρη Πολύζου. Μια μελωδία που θυμίζει «γλυκά κρυστάλλινα κουδουνάκια», όπως οι φωνές των Γοργόνων.
Αν το βιβλίο είχε χρώμα, ποιο θα ήταν;
Απάντηση: Ένα μείγμα από «ζωντανά σμαράγδια και ρουμπίνια» (όπως τα μαλλιά της Μέδουσας) πάνω στο «αχανές μπλε του ωκεανού».
Νιώθετε ότι αυτό το βιβλίο είναι “σταθμός” ή “αρχή”;
Απάντηση: Είναι μια «αρχή» για μια νέα σχέση ανάμεσα στον ανθρώπινο και τον μυθικό κόσμο, βασισμένη στην κατανόηση.
Γιατί αυτό το βιβλίο έπρεπε να γραφτεί τώρα;
Απάντηση: Λόγω της έντονης και επιτακτικής ανάγκης για περιβαλλοντική αφύπνιση: «Μην πνίγετε το μέλλον μας… η θάλασσα μας χρειάζεται όλους!».
Σας ευχαριστούμε για τον χρόνο σας. Θα θέλατε να πείτε κάτι τελευταίο στους αναγνώστες μας;
Απάντηση: «Μάθετε, δράστε, προστατέψτε». Ας μείνει αυτή η ιστορία ως μια διαχρονική υπενθύμιση της δύναμης της συμπόνιας και της αποδοχής.
